Mobile Version Hide

Je maakt waarschijnlijk gebruik van Internet Explorer 6. Deze browser is inmiddels verouderd.
Voor een veilig en betrouwbaar gebruik raden we je aan om over te stappen op een van de volgende browsers:

Firefox / Safari / Opera / Chrome / Internet Explorer 8+

Natuur & Wildleven

Spitsbergen is het grootste eiland in de Svalbad Archipelago. Het is het grootste noorse eiland op een afstand van slechts 1000 km verwijderd van de Noord Pool. Hetgeen ook de reden is waarom diverse poolexpedities daar zijn begonnen dan wel geeindigd. Met een nacht die vier maanden duur, en pools klimaat en overal witte beren, meer dan je aan mensen ziet, verjagen velen. En toch, verzeker ik u dat Spitsbergen is de plek die u moet gezien hebben

Veiligheid
Bij aankomst in Spitsbergen moeten we één ding goed weten en niet vergeten. We mogen ons niet laten misleiden door de eenvoud waarmee we hier aangekomen zijn. De geweldige vluchtmogelijkheden en de relatief lage prijzen van de vluchten lijkt het er op dat je er bijna net zo makkelijk kunt komen als naar Madrid of Parijs. We mogen echter niet vergeten dat we bij het verlaten van het comfortabele en warme vliegtuig op een pooleiland zijn aanbeland. Met al zijn schoonheid, wildernis en gevaren. Buiten de stad worden we geconfronteerd met het weer, terreinproblemen, ijsspleten, lawines, gebrek aan mensen die ons zouden kunnen helpen, gebrek aan dekking voor mobiele telefoons en wilde dieren.

Buiten de stad moeten we vuurwapens met ons meedragen. Als we met een vuurwapen om kunnen gaan en over een vergunning beschikken, kunnen we er eentje huren, samen met ammunitie in een van de toeristenwinkels. Vandaar dus, dat als we dit willen overleven en terug willen keren, naast een portie gezond verstand, dienen we ons zelf van een goede uitrusting te voorzien met in achtneming van diverse veiligheidsmaatregelen. Hieronder zal ik de lijst tonen van wat ik mee heb genomen voor deze winterreis, en waarvan ik dan ook denk dat het absolute minimum was.

• PLB (noodbaken) – voor het oproepen van hulp in noodsituaties,
• Sateliettelefoon - voor communicatie met noodhulp diensten
• Signaalpistool – om beren af te schrikken als ze te dichtbij komen
• Geweer – voor zelfverdediging
• Kompas en kaarten
• GPS – waarbij bij voorkeur onze positie wordt doorgegeven
• Berguitrusting voor de winter - stijgijzers, ijsbijl, lawineschep, lawinepieper, lawinesonde etc.

Natuurlijk was dit alleen de noodzakelijke uitrusting voor onze veiligheid, daarnaast hadden we kleding, kampeeruitrusting bij ons en het meeste van wat we meenemen de bergen in.

Foto-apparatuur:
Zoals gebruikelijk op dat soort reizen heb ik besloten om twee camera’s meet e nemen. Ten eerste wil ik een extra uitrusting bij me hebben, voor het geval er eentje uitvalt. Ik nam mijn E-M1X en de E-M1 Mark II mee, de eerste was mijn standaard camera.
Een set aan objectieven voor het maken van wijde landschapfoto’s en foto’s van wilde dieren, zoals Svalbard-rendieren, poolvossen en misschien zelfs beren. Hoewel de beer de onbetwiste koning is van dit land, durfden we echt niet te dromen over een ontmoeting met een beer tijdens onze eenzame reis.

Daarnaast een driepoot, NISI grijs en halffilters, WD My Passport Wireless PRO SSD voor het direct kopieren van mijn foto’s vanaf de geheugenkaarten. Ik had twee rugzakken nodig. Een Lowepro Whistler met al mijn fotografie-apparatuur en een tweede rugzak voor toeristen met een uitrusting waarmee ik me kon voortbewegen in een winters terrein, kon overleven tijdens gedwongen kamperen en kon bewegen over een ijslaag. Bovendien had ik ook nog altijd de Mauser bij me, die me deed denken aan het Derde Rijk, geladen met anti-beer munitie, als ook een signaalpistool voor het afschrikken van dieren op een veilige afstand.

Mijn voornaamste manier van transport bestond uit een sneeuwmobiel, waarmee ik ongeveer 900 km heb afgelegd. Deze bood me ook de luxe van het opladen van batterijen, waarvan we wel weten dat die niet lekker werken bij erg lage temperaturen. Ik laadde de camera direct op via de aansteker stopcontact […]. De cameratas was aangesloten op de oplader van de scooter en als ik niet aan het fotograferen was, laadde ik de batterijen er mee op. Het is inderdaad een erg prettige oplossing die voor zorgde dat ik volledig opgelade batterijen had ondanks het feit dat de temperatuur ver beneden nul graden zakte en ik ver verwijderd was, als in tientallen kilometers, van de dichtsbijzijnde stad. Op die manier kreeg ik volledig opgelade batterijen en hoefde ik niet eens de reserve batterijen gebruiken, zonder enig problem. De nieuwe Olympus camera is zonder twijfel gemaakt voor dit type werk. Hoewel het groter is dan zijn jongere broers en het niet past in de zakformaat categorie zoals de E-M10 of de E-M5, is het zeker ontworpen voor natuurfotogafie in lastige omstandigheden.

Afgedichtingen, bestendig tegen lage temperaturen, een grote elekticiteitsvoorziening en als belangrijkste ergonomische vormgeving als ook de optie om het op te laden met een powerbank of een aansteker-stopcontact maakt het werken ermee comfortable en prettig. Snelle opeenvolgende shots tot 600 frames per seconde of mijn favoriete Pro Capture modus, wat het mogelijk maakt voor me, om dat vast te leggen voordat ik de knop in druk. Het klinkt raar maar het is echt zo. Ik druk de knop half in en de camera legt alles vast in een buffer, en als ik tenslotte de knop volledig indruk worden de beelden van voor het indrukken samengevoegd, en na het volledig indrukken bewaard.

Author & Photographer: Marcin Dobas

Alle beelden zijn gemaakt met de volgende apparatuur